Het Liemeer Jeugd Open door de ogen van een referee

Referee zijn bij een jeugdwedstrijd is toch iets heel anders dan bij een wedstrijd van senioren. Zo maar een paar dingen die je tegenkomt bij interacties met de veelal zeer jonge spelers en speelsters:

Een jongetje komt naar me toe, en zegt heel bedeesd: “Meneer… ik heb een ongelukje gehad…”. O, jee, wat moet ik daar nou van denken. Moet hij naar het clubhuis voor een verschoning? Dus ik vraag wat er gebeurd is. Hij zegt: “Ik sloeg mijn bal nogal hard, en toen schoot de club uit mijn handen. Nou ligt ie in het water, en ik kan er niet bij”. Blijkt zijn club inderdaad rechtop in de sloot te staan naast de afslag van hole 3. Gelukkig kon de club later gered worden.

Een bal komt vanaf afslag hole 13 op de green van 7 terecht. Een verkeerde green moet je (zonder strafslag) volledig ontwijken. Ik ben benieuwd hoe het verder gaat, dus ik kom wat dichterbij. De speler pakt de bal op, dropt keurig op de juiste manier, maar op de fringe. Bij innemen van de stand staat ie dus zonder dat ie er erg in heeft met beide voeten op de green. Ik heb hem kunnen behoeden voor twee strafslagen.

Op hole 4 ligt een bal rechts halverwege de fairway onder een struik. Misschien speelbaar, maar dan met onduidelijk resultaat. Hij gaat zijn bal oprapen. Ik vraag hem of ie de opties kent hoe ie verder kan. Hij zegt dat ie weet dat je bij een ‘onspeelbare bal in de hazard’ twee stoklengtes verder mag droppen. Hem uitgelegd, dat het woord hazard een paar jaar geleden vervangen is door ‘hindernis’ (penalty area). Bovendien is daar helemaal geen hindernis, er is geen paaltje te zien! En als er al een hindernis zou zijn dan mag je daar je bal niet onspeelbaar verklaren. Hem uitgelegd wat zijn opties zijn, en hem op weg geholpen.

Op hole 15 slaat iemand zijn bal naar rechts. Zonder enige twijfel ligt de bal in de hindernis. Er wordt gezocht, maar als ik ter plekke aankom zijn de 3 minuten al lang voorbij. Dus ik zeg: 3 minuten jongens, drop maar een bal. En ik loop terug naar mijn buggy. Als ik omkijk zie ik dat hij met een driver een dropzone afmeet en een bal dropt. De bedoeling is goed, ware het niet dat het referentiepunt wat hij gekozen had halverwege de waterkant en de fairway lag. Midden in de hindernis dus. Gelukkig kon ik hem nog corrigeren en de bal alsnog op de juiste plek laten droppen buiten de hindernis. Anders had ie met al zijn goede bedoelingen zomaar drie strafslagen opgelopen.

Vier (al wat oudere) spelers liggen met hun bal op green 4. Ik sta van een afstandje te kijken, en zie dat één van hen terugloopt richting afslag. Daar staat de volgende flight alweer te wachten. Dus ik ga naar hem toe, en vraag wat ie gaat doen. Blijkt, dat hij daar een club heeft laten liggen. Hij zou dus zomaar een strafslag kunnen oplopen wegens ‘onredelijke vertraging’ (regel 5.6a). Ik heb maar aangeboden de club voor hem op te halen en bij hem te brengen op de volgende hole.

Een flight van wel erg jonge spelers had tenminste twee holes verloren op de voorafgaande flight. Ze waren al een keer aangespoord wat sneller te spelen, maar dat lukte ze gewoon niet. Een van die mannetjes kwam nauwelijks boven zijn trolley uit, en hij liep maar te trekken en te sjorren. Ik heb toen maar een paar holes als caddie gefungeerd. Vonden ze best gezellig.

Ik sta bij afslag 1 op de Bovenlandenbaan bij het begin van de wedstrijd van de allerjongsten. Ik hoor een vrijwilliger aan een van die mannetjes vragen: “Hoe lang speel jij al?”. Komt het bedeesde antwoord: “Eén meter achtentwintig meneer”.

Simon Lagendijk,
Clubreferee, Regel & Handicap Commissie