Jaarsingles Matchplay

Matchplay is toch een heel ander spelletje dan strokeplay.

In een strokeplay wedstrijd zijn alle deelnemers in de race voor de winst. Je speelt tegen iedereen, maar feitelijk speel je ‘tegen de baan’. Ieder heeft zijn eigen score, en je scoort als je beter speelt dan de par van de hole. Je scoort niet als je slechter speelt. Een slechte bal van een van je flightgenoten levert voor jou niet direct een voordeel op. Het heeft ook meestal niet direct invloed op de manier waarop je zelf de hole speelt.

Bij matchplay is dat heel anders. Je speelt direct tegen één tegenstander. Het is helemaal niet van belang met hoeveel slagen je bal in de hole ligt. Het enige dat op elke hole telt is: wie heeft het minst aantal slagen op die hole. Heeft de ander een bal in het water, dan zul je waarschijnlijk de manier aanpassen waarop je volgende slag doet.

Maar het belangrijkste bij matchplay is, dat je niet alleen te maken hebt met de golfvaardigheden van je opponent, maar vooral ook van de emoties in de match. Je hebt immers te maken met een directe tegenstander die van jou wil winnen. Soms ontstaat er een meningsverschil over een regelsituatie, en dan is het maar net de vraag hoe je daar zelf mee omgaat. Weet je niet zeker hoe je een regel moet toepassen, hou je dan vast aan je eigen mening? Of laat je jezelf overtuigen door de ander die beweert het beter te weten? Met soms als gevolg dat je de rest van de match het gevoel hebt jezelf te hebben laten inpakken?

Regelmatig krijg ik vragen over situaties tijdens een match in de Jaarsingles waaraan men een ‘slecht gevoel’ heeft overgehouden. Dat gaat dan vrijwel altijd om een verschil van mening over de toepassing van een regel, waarbij men uiteindelijk de mening van de tegenstander volgde. Men vraagt mij dan na de match hoe de situatie had moeten worden opgelost, omdat men het onaangename gevoel had overgehouden zich door de tegenstander te hebben laten afbluffen. Met als gevolg verlies van de hole, of in elk geval een minder prettig verloop van de rest van de match.

Een voorbeeld:

In de dogleg links van hole 6 ligt een heuvel met daarop een aantal aangepaalde bomen. De bal van A ligt daar ergens dichtbij zo’n boom in een moeilijk speelbare positie. A beweert dat je bij aangepaalde bomen altijd een vrije drop mag nemen. B betwijfelt dat, maar weet het niet helemaal zeker. Uiteindelijk laat B zich door A overtuigen dat er een vrije drop genomen mag worden, en gaat akkoord. Maar toch blijft de onzekerheid knagen, en dat had voor hem (naar wat ik later hoorde) een duidelijke impact op het verdere verloop van de match. Het plezier in de match was er voor B wel van af, omdat er steeds het gevoel was onnodig akkoord te zijn gegaan met een vrije drop voor de tegenstander.

Wat zeggen de regels:

De term ‘aangepaalde boom’ komt als zodanig niet voor in de regels. Er kán een tijdelijke plaatselijke regel (TPR) ingevoerd zijn waarin beschreven is dat aangepaalde bomen ontweken moeten worden met een vrije drop. Maar op Liemeer hebben we zo’n TPR niet. Het is wél zo, dat de palen die bij bomen staan vaste obstakels zijn waarvan een vrije drop genomen mag worden. Maar dat geldt alleen voor de palen, en dus niet voor de boom. Die boom staat misschien wel in de weg, maar het is een natuurlijk voorwerp en geen obstakel! Het hangt er dus maar vanaf waar precies de bal ligt. Staat de paal in de weg, dan heb je een vrije drop. Staat alleen de boom in de weg, dan heb je pech en kun je alleen ontwijken met een onspeelbare bal.

Staan zowel de paal alsook de boom in de weg, dan is het niet altijd zo direct duidelijk of er recht is op een vrije drop. In zulke gevallen kan er dus een welles/nietes discussie ontstaan.

En vaak is dan de winnaar van de discussie niet altijd degene die de regel kent, maar diegene die zijn standpunt het langst volhoudt.

Ander voorbeeld:

Speler B staat 1 up tegen speler A op hole 18.

A slaat heeft met zijn tweede slag de bal nét over de sloot bij de green. De bal van B ligt een stuk dichter bij de hole. B heeft al een stok in zijn hand, en staat te wachten totdat A geslagen heeft. De bal van A is lastig te spelen, omdat ie vlak naast de beschoeiing ligt. Maar het lukt om de bal met een mooie korte slag vlak naast de vlag te krijgen. Op dat moment vraagt B: “Met welke stok heb je nou geslagen?”. Waarop A prompt zegt: “Je mag geen advies vragen, dus je hebt een strafslag!”.

Eerder in die match was er een ander voorval met hevige discussie over het wel of niet toepasbaar zijn van een regel, dus de sfeer in de match was al niet best. B protesteert tegen die opmerking, en uiteindelijk zegt A dat ie de strafslag niet wil tellen. Maar nu raakt B zo van zijn stuk, dat ie de laatste hole verliest en daarna ook nog de play off. Een dag later had ik hem aan de telefoon, en hij was duidelijk nog steeds van slag omdat ie het gevoel had zich te hebben laten inpakken.

Wat zeggen de regels:

De bewering van A over advies geven was niet juist. Je mag best vragen welke stok iemand heeft gebruikt, zolang het maar niet van invloed is op het doen van je volgende slag. En dat was hier niet het geval, want de bal van B lag op een heel andere plek in een totaal andere situatie.

Wat moet je nou doen als je in zo’n situatie terecht komt bij matchplay: je bent het niet eens met wat je opponent beweert, maar je weet het niet zeker? Je kunt je tegenstander immers niet tegenhouden als er iets gebeurt waar je het niet mee eens bent.

Iedereen is verantwoordelijk voor zijn eigen spel. Maar je hoeft er niet zomaar mee akkoord te gaan, en je moet je zéker niet laten afbluffen door een tegenstander die iets beweert zo van ‘Ik speel al jaren matchplay, en ik kén de regels’.

In elk geval moet je niet akkoord gaan met het resultaat van de hole. Je zegt gewoon: “Ik ben het niet met je eens, en ik vraag een ruling”. Dat moet je doen in elk geval vóórdat er wordt afgeslagen op een volgende hole, of als het gebeurt op de laatste hole: vóórdat het resultaat van de match vaststaat. Bij de eerste de beste gelegenheid leg je de kwestie voor bij de wedstrijdleiding. Soms kan een foto van de situatie nuttig zijn. De WL zal dan een beslissing nemen. Er zijn maar weinigen die dat doen, en (stilzwijgend) akkoord gaan met iets waarvan ze niet zeker weten of het wel juist is. Met als gevolg tijdens de rest van de match een onbevredigend gevoel te hebben, en misschien daardoor wel de match verliezen. En toch is het niks bijzonders: het staat gewoon in de regels. Kijk in het regelboekje bij 20.1b.

(Bij strokeplay komen natuurlijk ook situaties voor waarbij je niet weet wat de regels zijn. En daar is ook een oplossing voor: kijk bij 20.1c).

Bij matchplay wordt je geacht regelsituaties samen met je opponent op te lossen. Kom je er samen echt niet uit, geef dan niet direct toe en geef vooral niet de hole op. Want eens gegeven, blijft gegeven. Je kunt later niet meer terug.

Kijk in je regelboekje (of in de app van R&A die je gratis op de GSM kan zetten). Of zeg dat je een ruling gaat vragen.

Simon Lagendijk, R&H Commissie