Wedstrijdverslagen
Clubkampioenschappen Matchplay (CKMP) 2023
Voor het eerst zijn de CKMP dit jaar georganiseerd door de Wedstrijdcommissie. De opzet is sterk veranderd ten opzichte van vorige jaren. Er is een kwalificatiesysteem opgezet via de maandbekers van mei en juni en de indeling vloeide niet meer voort uit de handicap van de spelers. Verder is afgestapt van het Round Robin systeem van de afgelopen twee jaar en teruggegrepen op het bekende afvalsysteem: win je, dan ga je door; verlies je, dan lig je uit het kampioenschap. Per categorie konden zich 16 spelers plaatsen.
Het animo was aanzienlijk groter dan vorig jaar, vooral bij de dames was het deelnemersveld veel groter.
Uiteindelijk was de verdeling:
HEREN 65+ 8 spelers
HEREN 50+ 15 spelers
HEREN 13 spelers
DAMES 13 spelers
Jammer genoeg was er dus niet een veld helemaal compleet. De best geplaatste spelers kregen daardoor een bye. Zij hoefden dus geen 1e ronde te spelen. Dat was een behoorlijk voordeel!
De zaterdag was warm en de zondag zou tropisch heet worden, dus niet alleen ging het erom hoe goed je spel was, maar ook hoe goed je bestand was tegen de hitte en hoe goed je daarop was voorbereid en geprepareerd.
Over het algemeen waren de uitslagen groot in de eerste ronde en waren de spelers snel klaar met hun match, want als je niet meer kunt winnen, dan stopt de match bij matchplay. Bij de HEREN hield Dennis van Grieken verrassend lang stand tegen Dereck Haye en waren de partijen van Weslie Hoogervorst tegen Peter Brosens en tussen Steven de Bondt en Ronald van Maaren close met Weslie en Steven als uiteindelijke winnaars.
Verrassende uitslagen in de kwart finales waren de uitschakeling van de kampioenen van vorig jaar: bij de HEREN verloor Dereck Haye van Niels Zandvliet en bij de DAMES verloor Marion Brosens van Wilma Schrok.
In de halve finales werd de nummer 1 geplaatste speler bij de HEREN 65+, David Atlas, door Bas van Hille uitgeschakeld, en de nummer 1 bij de DAMES, Amber van Ark, in een zinderende wedstrijd door Wilma Schrok. Wilma heeft verreweg de meeste holes gespeeld van alle deelnemers. Door haar kwalificatie heeft ze eigenlijk 3 finales gespeeld, eerst tegen Marion Brosens (verdedigend kampioen) en vervolgens tegen Amber van Ark. Beide matches won ze op de laatste hole! Uiteindelijk moest ze in de laatste finale na 20 holes buigen voor Maaike Baker, duidelijk gesloopt door de vorige matches en de hitte, maar zij kan enorm trots zijn op haar prestatie!
De finale bij de HEREN 50+ werd gewonnen door Erik Rondema met 3&2 tegen René de Vink, die met zijn eerste eagle ooit de wedstrijd nog spannend maakte. In de finale van de HEREN 65+ nam Bas van Hille revanche voor zijn verloren finale twee jaar terug van Piet Meijer en hij won ook met 3&2. De finale bij de HEREN werd een prooi voor Cor Imthorn met 2 up tegen Marthijn van Hooydonk.
Het was een mooi kampioenschap, mogelijk gemaakt door de caddiemasters - ik wil speciaal Marjolein hierbij noemen - en de marshalls, die gezorgd hebben dat de wedstrijdspelers ongestoord hun spel konden spelen, waarvoor hulde.
De baan was perfect geprepareerd door de greenkeepers en de pinposities van Ron waren fair.
De Heeren van Liemeer hebben gezorgd dat we beide dagen onze drankjes en hapjes kregen en zij zorgden voor catering in de baan met ijsjes en koude dranken. Speciaal wil ik Victor en Miranda noemen, die al vroeg voor ons aanwezig waren.
Ook de referees, Simon Lagendijk op zaterdag en Monica Herbschleb op zondag, waren aanwezig en paraat om regelproblemen op te lossen. Ik geloof dat ze niet veel te doen hebben gehad, maar ze waren er wel!
De wedstrijdleiders Danielle de Jong en Piet Meijer hebben voor een goed georganiseerd toernooi gezorgd met ad hoc assistentie van Joke Vermaat en Nick Clavan, waarvoor dank.
Ook het bestuur liet zich tijdens het kampioenschap op meerdere momenten zien en de prijsuitreiking werd gedaan door hun vertegenwoordiger René de Vink, die dat met verve deed.
Voordat de prijzen werden uitgereikt kreeg de nieuwe voorzitter van
de Technische Commissie, Marthijn van Hooydonk, het woord. Hij sprak een dankwoord uit naar de leden van de TC, die in het afgelopen halfjaar teruggetreden zijn. Jacco Tulp, de vorige voorzitter werd uitvoerig bedankt. Vervolgens sprak Marthijn Ineke Stoop toe, zij is de speler, die tijdens de competitie de meeste punten voor haar team heeft binnengebracht en als MVP kreeg zij de in ere herstelde STAALSCHAAL overhandigd en een bos bloemen.
Daarna werden de prijzen uitgereikt aan de runners up en de kampioenen in de verschillende categorieën. Zij kregen uiteraard de trofee, een fles wijn en voor de kampioenen een schitterende bos bloemen, die beschikbaar gesteld waren door Cor Imthorn, waarvoor heel veel dank.
Uitslagen:
HEREN 65+ kampioen: Bas van Hille runner up: Piet Meijer
HEREN 50+ kampioen: Erik Rondema runner up: René de Vink
DAMES kampioen: Maaike Baker runner up: Wilma Schrok
HEREN kampioen: Cor Imthorn runner up: Marthijn van Hooydonk
v.l.n.r. René, Piet, Cor, Maaike, Bas, Erik, Wilma en gehurkt: Marthijn
Bas van Hille, Clubkampioen matchplay 2023, HEREN 65+
Volgens mij heb ik aan alle clubkampioenschappen meegedaan op Liemeer. Ik heb vaak goed gepresteerd, zes maal tweede, maar ik heb nooit gewonnen. Zou het ooit nog lukken? Zo ging ik erin. Ik had wel een goed gevoel, want ik heb goed gespeeld in de competitie en de eerste twee rondes jaarsingle heb ik ook ruim gewonnen tegen best sterke tegenstanders. 
In onze categorie hadden we 8 spelers, dus iedereen had een ‘bye’. En wij hoefden dus pas op zaterdagmiddag aan te treden. Van tevoren schat je natuurlijk je kansen in. De kans dat ik de zaterdag zou overleven tegen Ben van Lammeren leek me kansrijk gezien het verschil in handicap. Hoewel ik niet echt goed speelde bleek die inschatting de juiste, mede omdat Ben ook niet zijn beste spel speelde. Na 9 holes stond ik 3 up, maar 10 en 11 verprutste ik, dus toen kwam Ben terug tot 1 down. De volgende 3 holes won ik vervolgens om met 4&3 alsnog redelijk makkelijk te winnen. Ben zei: “Als jij kampioen wordt, dan kan ik er vrede mee hebben dat ik van je heb verloren”.
Zondag was het tropisch warm en daar heb ik me heel bewust op voorbereid. Ik heb me voorgenomen om iedere hole te drinken en om de hole te eten, zowel bananen als Tucs, die ik zaterdagavond nog gehaald had bij ‘Appie’ bij ons beneden. Dat heeft mij zeker mede geholpen om het kampioenschap binnen te halen als ik zie hoe ik de tweede negen heb gespeeld in vergelijking met mijn opponenten.
David Atlas, mijn tegenstander in de ochtend, was in vorm met een prachtige kwalificatie de week ervoor en nog eens 40 stablefordpunten de afgelopen dinsdag. Mijn afslag op de eerste vloog meteen rechts het hoge gras in. Het kostte veel tijd om de bal te vinden, maar net op het moment dat ik terug wilde lopen zag ik hem. Het mocht echter niet baten: 1 down. De volgende hole was voor mij en we gingen gelijk op tot David twee prachtige birdies maakte op hole 6 en 7 en toen ik hole 9 verprutste stond ik 3 down. Daarna waren de rollen echter omgedraaid. Ik won de volgende drie holes, mede door foutjes van David. Hole 13 speelden we nog gelijk, maar na mijn birdie op hole 14 en ook winst op 15 en 16 was de partij voorbij en voor mij met 3&2! Ik kon me wederom op een finale voorbereiden. Net zoals twee jaar geleden weer tegen Piet Meijer.
Ik begon de finale met eenzelfde afslag als tegen David en met hetzelfde resultaat: 1 down. Op de nieuwe hole 3 kwam ik dankzij een wonderschone chip voor PAR weer gelijk. Piet met een briljante birdie op hole 4 (net geen eagle!) weer op voorsprong, maar hij verknoeide hole 5, dus weer gelijk. Daarna heb ik geen hole meer verloren! Ik won hole 10 en 11: 2 up. Piet verloor zijn gevoel bij het putten een beetje en mistte daardoor een aantal kansrijke putts. Mijn tweede slag op 15 was voor mijn gevoel teveel op links, maar met een gelukkige stuit bleek de bal 3 meter van de pin te liggen: 3 up. Het moeilijkste voor mij was om in het moment te blijven en niet te denken aan mogelijke winst. Het lukte me gelukkig om mezelf steeds weer bij de les te houden. Toen ik mijn chip op hole 16 vlak bij de vlag legde en Piet nog een lastige putt had om de hole te winnen, wist ik dat de buit binnen was. Toen Piet mij de hand schudde en ik me realiseerde dat het eindelijk gelukt was, was dat toch wel een emotioneel moment! Dat went overigens ook weer snel…
Na 6 tweede plaatsen in de afgelopen jaren is het me toch nog gelukt na vijftien jaar, op mijn oude dag, clubkampioen te worden en ook in die hoedanigheid eeuwige roem te vergaren.
Bas
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Erik Rondema, 
clubkampioen matchplay 2023, HEREN 50+
Het matchplay kampioenschap is 1 van de 2 wedstrijden waar ik het meest naar uitkijk. De andere is het strokeplay kampioenschap. Helaas heeft dat meestal een negatief effect op mijn presentatie, ik wil dan te graag goed spelen en leg zoveel druk op mijzelf dat ik juist het tegenovergestelde bereik.
Dit jaar heb ik de druk nog een beetje extra opgevoerd, want ik had mij als 1e geplaatst voor het kampioenschap en merkte dat dat ook een beetje extra druk opleverde. Maar er is ook iets dat mij tegenwoordig meer rust geeft, ik doe namelijk aan veel meer wedstrijden mee, natuurlijk op onze club, maar ook op andere golfbanen. Hierdoor begin ik steeds meer te wennen aan het spelen onder deze zelf opgelegde druk en ik merk dat ik ook steeds beter begin te spelen in wedstrijden.
Op zaterdag mocht ik de ochtend overslaan, omdat er 1 speler te weinig was, dus het voordeel van als 1e geplaatst zijn betaalde zich meteen uit, zeker in deze warme omstandigheden. Maar mijn eerste tegenstander, Jacco Tulp, was niet van plan zich zomaar over te geven en ik stond al snel 2 down. Ik wist mij terug te spelen en kwam 2 up te staan, maar werd toen overmoedig. Ik dacht dat ik wel wat hoekjes kon afsnijden en kwam oog in oog te staan met onze golfbaan. De baan gaf duidelijk aan dat ie gerespecteerd wilde worden en ik werd hard afgestraft en na hole 12 stonden we weer all square. Met een goed spelende Jacco en een moeilijke baan, moest ik dus mijn beste spel laten zien en dat lukte. Op hole 17 had ik gewonnen.
Op zondag moesten we vroeg op en mijn volgende tegenstander was Nick Clavan. Ik had mijn lesje geleerd en besloot te spelen zoals ik de dag daarvoor de laatste 5 holes gespeeld had, zeer gefocust en geen hoekjes meer afsnijden. Nick speelde goed, maar ik speelde mijn beste spel en wist op hole 15 te winnen.
In de finale ontmoette ik René de Vink en René had al meerdere keren aangegeven dat hij graag tegen mij in de finale wilde staan, hij was dus zeer gemotiveerd om mij te verslaan. Had ik in de ochtend nog de paraplu gebruikt om mijzelf te verkoelen, in de middag had ik dat niet meer nodig, ik had gelukkig weinig last van de warmte. Ik had dezelfde strategie als in de ochtend en ook nu wist ik mijn beste spel weer te spelen. Ik kwam 2 up door na 9 holes en dacht nu doorpakken, maar daar was René het niet mee eens. Op 10 maakt hij een sterke par en wint de hole en op hole 11 maakt hij een eagle door vanaf 83 meter uit te holen! Het toeval wil dat hij voor de wedstrijd in het clubhuis vertelde dat hij nog nooit een eagle had gemaakt. We stonden weer gelijk met nog 7 holes te spelen en ik maakte mij een beetje zorgen dat mijn tegenstander door die eagle vleugels zou krijgen en mij zou gaan verslaan. Maar niets is minder waar, ik won hole 12, ik maakt een goede birdie op 13 en win ook hole 15. 3 up en nog maar 3 holes te gaan, dit kan niet meer misgaan en op hole 16 krijg ik dan ook de felicitaties.
Ik ben trots op mezelf dat ik toch mijn beste spel heb kunnen spelen, terwijl ik zo graag wilde winnen!
Erik
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Maaike Baker 
Clubkampioen matchplay 2023, DAMES
De Matchplaykampioenschappen 2023, dit was voor mij de eerste keer. Wat heb ik hiervan genoten! Iedereen die elkaar support, gewonnen of verloren. Het was een hele gezellige sfeer met natuurlijk fantastisch weer.
De wedstrijden waren erg gezellig en leerzaam. Hoe zet iedereen zijn sterktes in bij zo een wedstrijd?
De eerste ronde was tegen Nettie van Willigenburg op de zaterdagochtend. Hierbij zijn we erg lang gelijk op gegaan. Wat de wedstrijd ook erg leuk maakte. Ook de tweede wedstrijd ging gelijk op. Deze was op de zaterdagmiddag tegen Manja van Galen Last.
Zondag was de grote dag en de zenuwen werden toch wel iets meer. Eerst de halve finale tegen Daniëlle de Jong. Dit was een goeie pot met twee hele gezellige caddies erbij als extra ondersteuning. We hebben erg veel gelachen tijdens deze ronde.
Even snel omkleden en gaan met die banaan. De grote finale, met als tegenstander Wilma Schrok. Het was zeker in het begin even inkomen maar we pakten allebei ons spel steeds beter op. Als klap op de vuurpijl maakten we het nog extra spannend. Een play-off. Wie had dat ooit gedacht. Gaaf om te zien hoeveel mensen er nog kwamen kijken, maar dit zorgde natuurlijk ook voor wat meer zenuwen. Want wie ging er met de grote prijs en de titel van kampioen vandoor. Na de eerste play-off hole stond het nog gelijk, op naar hole 18. De afslag ging de bunker in, dus dat werd opleggen. Met het hele goede advies van mijn caddie legde ik een goeie slag op de green. De putt die er maar net langs rolde zorgde ervoor dat het genoeg was om de prijs binnen te slepen. We hebben gestreden en genoten.
Ik wilde iedereen bedanken voor de support en de gezelligheid. Maar speciaal wil ik toch mijn Caddie, Dennis, extra bedanken! Top!! Ik heb echt genoten!
Maaike
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Cor Imthorn 
Clubkampioen matchplay 2023, HEREN
Laat ik de voorbereiding van de competitie wel voorbij gaan waar ik goed hebt gespeeld en fysiek sterk was, waar ik veel tijd in gestoken heb. Laten we dit maar vergeten, haha!
Nogmaals deze keer heb ik mij eerlijk beter voorbereid en dat heb ik gelukkig in mijn spel terug gezien.
De eerst speeldag een bye, dat is natuurlijk altijd een voordeel zodat je fris de baan ingaat waar de tegenstander al wat holes in de benen heeft.
Mijn eerste pot tegen Steven de Bondt was een mooie matchplay pot, die gelijk op ging, met hier en daar het gemis van beide kanten met als oorzaak de gezelligheid. Ik heb deze partij op de 18e mogen winnen maar moest daar wel een birdie maken voor de winst.
Dan komt de zondag met schitterend weer en ik dacht: ‘Laat ik vandaag maar eens net zo goed gaan spelen als het weer en kijken hoe ver ik kom’.
De halve finale was tegen Joost Brunnekreeft. Die begon ik met een geweldige drive, de 2e slag toppend in het hoge gras en vervolgens een verkeerde bal gespeeld uit de rough, dat was niet echt het begin wat ik had verwacht. Deze hole was dan ook snel gegeven en dat maakte mij gelijk scherper. Vervolgens kon ik een reeks neer zetten waar geen birdies vielen, maar 10 parren waren genoeg voor 2 up. Vervolgens kwam Joost terug naar all square al na 2 holes. Heel knap gedaan trouwens, op hole 15 Joost in het water, Cor naar 1 up. Op hole 16 bleef ik 1 up staan waar vervolgens Joost op 17 in de bunker was gekomen en zijn up en down niet kon maken voor par waar die bij mij wel viel voor 2&1 winst . Mooie pot en Joost complimenten voor jouw spel.
Finale tegen Marthijn Hooijdonk … altijd lastig maar daarom staat hij daar. Wat de scores ook zijn geweest in de voorrondes dit is Matchplay en dit is de ronde waar het omgaat ! Dat ging er bij mij door mijn hoofd: De Finale !!!
Afslag Marthijn in het hoge gras, mijn afslag geweldig midden op, Marthijn moest uit het hoge gras komen en ik ging maar direct voor de green, die helaas in de bunker belande en mij toch nog de hole koste voor 1 down de tweede pakte ik direct met een par terug. Daarna ging de wind qua spel liggen tot hole 7 daar kwam ik 1 up, Marthijn kwam de volgende hole direct terug naar all square. Vervolgens allebei een geweldige par na een mindere afslag . All square na 9 waar ik direct met een par begon die uit de fairway bunker moest komen waar Marthijn zijn par niet kon maken. Volgende hole allebei een schitterende birdie die van mij uit de bunker terwijl Marthijn zijn houten 3 op de green knalde voor 2 put birdie. Pff, spannende.. hole. Hole 12: eerste slecht bal van mij , Marthijn naar 1 up. Ik woest natuurlijk maar vervolgens schitterende drive op 13 met nog maar 115 naar binnen, Marthijn te ver voorbij de vlag op een plek bijna onmogelijk voor up en down, dat wist ik van de ochtend, waar ik ook lag, dus ik liet mijn tweede slag wat korter en vervolgens kon ik de hole daarmee winnen, 1 up. De volgende viel ook mijn kant op voor 2 up. …. Ok, dacht ik, nog 1 hole winnen en uitspelen maar die gedachte had mijn swing beïnvloed… mijn bal links in het hoge gras, Marthijn lag perfect en maakte zijn par om terug te komen naar 1up. Hole 16 sla ik daar een waterbal … ongelofelijk, dacht ik op dit moment… Gelukkig maakte Marthijn daar een mooie birdie om naar all square te komen. Daarna was het voor mij de knop omzetten naar de sportstand om in ieder geval geen zwakke slag meer te slaan, zoals 2 holes daarvoor. Marthijn slaat rechts, wel of niet bunker? Die kans nam ik direct om 6 meter rechts van de vlag te komen pin high…yes. Kijken waar Martijn ligt, die lag in het hoge gras en ook nog eens droppen vanwege ground under repair terug in het hoge gras, chip te kort en ik kon vervolgens een matchplay put maken naast de hole. Marthijn van links naar rechts putt voor 6 meter, die viel niet, maar moest die van mij nog wel maken, yes naar 1 up. De eer om het af te maken op de laatste hole. Tenminste minimaal par dacht ik… Mijn drive vervolgens ver rechts, te veel power, haha, dacht ik, maar toch… fuck. Marthijn een schitterende split fairway en aankomend bij mijn bal gelukkig niet te veel gras maar wel harde grond.. oh oh, dacht ik, met de bomen voor mijn neus, die leken wel meter 50 hoog en nog blinde slag ook. mmm 161meter naar de pin. Hier moet ik niet te kort zijn, dacht ik, met de wind van linksachter dus wat mee. Kom op, ijzer 7 Cor, moet er gewoon overheen kunnen met de bal wat meer links van de voeten. Het contact met de bal was subliem, zeer goed contact. om vervolgens in de buurt van de pin wat rechts te komen (was achteraf het shot van mijn weekend)
Marthijn zijn tweede slag veel te kort en vervolgens zijn putt ver voorbij de vlag om hem in ieder geval niet te kort te laten voor birdie. Vervolgens was mijn chip dicht genoeg bij de vlag om Marthijn te laten putten. Hij liet hem 2 cm te kort, dat was voor hem niet anders dan om mij te feliciteren na een flinke knuffel en wat woorden .. Zo, dacht ik, wauw ik heb gewonnen! Haha, dat was een fijn gevoel, echt super, eindelijk na 3x scheepsrecht.
Iedereen nogmaals bedankt voor de inzet en de support.
Cor.